21.6.2009 - Evet...

Seçim yapma zamanı geldiğinde...hayatla kendin arasında.

Koca bir muammaya bakamayıp arkanı dönmek ne kadar kolaysa o kadar kolay hayata evet demek...

Hayır diyememenin verdiği ağırlık dara vursa her dem ağrıyan başını...yine de evet.

Bilsenki sonuna bir adım yakınken ve dilinin ucundaki feryadı bastırırken bulup,her satır arası virgüllere sarılıp...bir umut çekerken kelimelerini yine evet.

Korkma dese bir el uzansa en sıcak haliyle baksa gözleri...içindeki boşluğunun telafisi olmayacağını bile bile evet.

İyi bir kalbin varacağı limanlarına değil,hicrana bağımlı yüreğini asıla asıla götürse biri...canın acısa da varlığından evet.

Kucak açan varamadığın aralık kapısına elin uzanmasa...diretmeden,asiliğe vurmadan salıvermek gayrısını söyleyivermek evet.

Denmiş olanı -dediği birilerinin- demiş olmak zor olmamalı diye düşünürken...düşerken  yarin kollarına bakamadan gözlerine sevginin ben halinde demek evet.

Ben kaybettim hayat sen kazandın

Evet kabul ediyorum...

darkk_

10.6.2009 - Yenik...

Yazmak tedavisi imkansız bir hastalık; sevdanı dilime dolamak gibi...

Bazen kurtulmak istiyorum yakama öyle bir yapışıyor ki öyle geçiriyor ki tırnaklarını boğazıma; nefes alamıyorum hatta tek kelam edemiyorum ondan...belki bihaber senden firari !

Şehrine yazılı tüm kelimelerin üstünü iki kere çiziyorum mısra aralarında.

Saklayıp herkesten dilime düşeni...beyaza sürüyorum yüreğimin közünden alıp karayı.Gözyaşlarını her harfe giydirip; kendimi sıyırıp tüm elbiselerimden en dibine atıyorum hayat muammasının.

Artık her kağıda aks eden senli kelimeyi okunmasın diye kıyı köşe karanlık tenha sokak başlarına sonlarına gecesine gününe sığdırabilmeyi öğrendim...kimseler okumuyor kendimde tutuyorum sözüm var diyorum yeminim var diyorum başkasının baktığı gözlere...

Gecenin bilmem kaçıncı silueti karşımda içimde hiç dinmeyen...burasıda bana kalsın diyip...

Yazıyorum yitik,yarının sonuna daha da yaklaşırken...

Ve hep yeniden yenik düşüyorum.

dark_

3.4.2009 - Hücre Soğukluğu Satırlarım...

Elinin ayasının her kıvrımında sakladım gözyaşlarımı...

Sıksan avcunu akacak damla damla seninle yitirdiğim her günün alacakaranlığı.

Gururumdan eğilmez ya hani başım,mağrur duruşuma mağlubiyeti yakıştıramam.

Eğdim başımı sevdanın çilekeş yollarında sonunda nefesinin sıcaklığı var diye.

Bırakma diyecek kadar yakın değilimki sana;sesimi duyuruyum ırak diyarlardan...

Ya da elimi sarmalayıp sıcağına yüreğinin belki zerresi kalmıştır niyetiyle sevdanın.

Bilirim yine bakmazsın gözlerime varsın olsun be gülüm...

Haybeye içmedimki ben aşk şerbetini...sana bulanmış her kızıllığı diye katlettim tüm anlarını hayatımın.

Zemheriye vurmuş yüreğimi aldatıp yalan sıfatlarıyla hayatın...göz çukurlarımda tazeliyorum hala bakışlarının elasını.

Hücre soğukluğunda oturuyor hasretin sızısı ciğerlerime,tıkıyor soluğumu.

Gel prangam ol...vuruluyum sana!

Hep yine yenilip yüreğime adın olayım,sen koksun içime çektiğim havanın her zerresi.

En son sensizlikle beraber sökmüştü şafak...

Yeniden doğdurup güneşi;sen dünyam ol ben etrafında dönüyüm...

Sevdam...iki gözüm...varım yoğum.

Bildiğim bilmediğim tüm harfleri adına diziyim ve de gözlerinin hatırına.

Basıyım efkarımı senli her ana ki...bıraksın yakamı.

Bilsinki yalnız artık...bilsinki ben vuslata o hazana bağladı olmazları.

Tenimde kanım çekilsin varsın senli zamanların koynunda...

Ölüm senin elinden olsun...

Olsun be gülüm he de olsun.

dark_

22.3.2009 - Bahardır Erguvanların Umudu...

4.3.2009 - Oyyy...duman olmuşum ben...

Bir devrin sözcüsü...

Hani eli kolu olsam dediğin...sözü,kalemi,harfi olsam.

Sanki eskilere dayanak tek sağlam tarafın...

Her köşe dönemecinde maviliğine düşsem diye hayaller kurduğun...

En isyankar fikirlerinin yoldaşı...

Tüm söylemlerinin tek adresi...

Kavganın; görmediğin,bilmediğin,dokunmadığın saf hali.


Yüreğinin en koyu maviliklerini demlediğin tümcelerinin öznesi...

Eyyy...İstanbul!
sahipsiz kaldın ağla haline...

Eyyy...kavgamın üstadı!
yetim kaldı,kırıldı kolu kanadı her bir satırımın...

Bir daha kolayına toparlanamaz sensizlik vurmuşken

Yitirdi tümden anlamlarını her harf başlarım...

Hani İstanbul gözlerindi diye görmeye gelicektim...

Artık ne İstanbul kaldı ne de mavisi gözlerinin.


Üstadım...

Rahat uyu...